• Theo Beumer/EdeStad
  • Theo Beumer/EdeStad
  • Theo Beumer/EdeStad
  • Theo Beumer/EdeStad

Geertje van Dusschoten de 'moeder van DVO' 

BENNEKOM ,,Toen ik Jan leerde kennen, zei hij dat hij een fervent korfballer was. Ik korfbal op zaterdag. Je kunt meegaan. Anders zit je de zaterdagmiddag- en avond alleen thuis. Ik besloot mee te gaan en ben daarna nooit meer weg geweest bij DVO.''

 

Wim van Kessel 

 

Aan het woord is Geertje van Dusschoten. De 83-jarige geboren en getogen Bennekomse besloot na 45 jaar vrijwilligerswerk te stoppen bij de korfbalclub. ,,Fysiek lukte het niet meer. De hele zomer heb ik lopen denken stop ik wel, stop ik niet. Toen ik gebeld werd dat het weer begon, besloot ik om te stoppen. Iedereen kon dat ook wel begrijpen.''

 

In eerste instantie was Geertje van Dusschoten vooral supporter. ,,DVO speelde op diverse plekken in Bennekom. Er was geen clubhuis. Bij de uitwedstrijden gingen we vaak samen met SSS uit Wageningen en DKOD in een bus. Waar wij en SSS een nederlaag altijd redelijk snel verwerkten, bleef men bij DKOD altijd lang pissig. Traditie was ook altijd wat te eten en drinken bij De Hof in Renswoude. Een hele leuke tijd.''

 

,,Toen het eerste clubhuis werd gebouwd, hielp ik met het inrichten mee. Het echte vrijwilligerswerk begon in 1972 achter de bar. Later ben ik bij 'moeders patatkraam' in de keuken terecht gekomen. Ik heb tot twee jaar terug gebakken. Mooi vond ik het altijd als zo'n klein hummeltje een patatje kwam vragen aan Geertje, tante Geertje of oma Geertje. Vaak was ik van 12.00 tot 18.00 uur in de weer. Altijd met heel veel plezier gedaan.''

 

STAMGAST Tot afgelopen zomer was Van Dusschoten ook 'stamgast' bij de schoonmaakploeg op maandagmorgen. ,,Ik nam ook altijd de handdoeken, theedoeken, vaatdoeken mee voor de was.  Ook hier hadden we een ontzettend leuk groepje. Sinds mijn stoppen ga ik wel nog koffie drinken. Ik voel me nog steeds schuldig als ik daarna naar huis ga, waar de anderen verder gaan.''

 

Geertje stuurt nog wel altijd verjaardagskaarten naar de jongste jeugd. ,,Ik heb het vrijwilligerswerk nooit als een verplichting gezien. Het echt leuk gevonden. Ik kan iedereen aanraden het ook te doen. Ik blijf nog wel het vrijwilligerswerk voor verzorgingshuis Walraven doen.''

 

Het werk werd zeker gewaardeerd. ,,Ik ben erelid en heb een lintje gekregen. Afgelopen september was er de jaarlijkse vrijwilligersdag. Voor mijn gevoel had ik al afscheid genomen. Maar daar werd ik nog eens in het zonnetje gezet. Er werd besloten het terras het 'Geertje van Dusschoten' plein te noemen. Ik heb net niet gejankt. Maar was en ben enorm trots. De naam van mijn 15 jaar geleden overleden man Jan is te zien voor bij het clubhuis, als legger van de eerste steen. En ik dus op het terras. Dat vind ik enorm mooi. Verder heb je nog het Jos Roseboom kanaal. Dat hebben wij mooi voor elkaar, zei Jos tegen mij.''

 

,,Ik blijf bij DVO komen. Het is een grote familie. Ze zeggen vaak dat ik de moeder van DVO ben. Ik kan de club echt niet missen. Het is een onderdeel van mijn leven. Ja, ik ben heel blij dat ik ooit met Jan ben mee gegaan naar het korfbal'', sluit Geertje van Dusschoten af.

Label:

Clubgezichten