• De eerste aanblik was een auto met alarmverlichting aan en een totaal verkreukelde fiets.

    Ted Walker

Agenten redden leven van jongen

EDE Het is een aardedonkere nacht in februari als Danny op zijn fiets naar huis rijdt. Hij had die dag gevoetbald en was daarna met een vriend mee naar zijn huis gegaan. Op een oversteekplaats gaat het mis. Heel erg mis. Danny komt in botsing met een naderende auto. De klap is zo groot dat zijn hart het begeeft.

Ted Walker

Op het politiebureau in Ede is het tot dat moment rustig. Hoofdagent Johan heeft met zijn collega een paar meldingen afgehandeld en zit even aan het bureau. Dan komt de melding. Een aanrijding met letsel. Een stoot adrenaline zorgt ervoor dat Johan en zijn collega direct op scherp staan. Er wordt geen seconde verdaan en in no-time zitten de twee in de dienstauto onderweg naar de plek des onheils. Als collega’s in een andere politieauto voorstellen om mee te rijden lijkt dat direct een goed idee. De aard van de melding en de locatie geven een voorgevoel.

Vrijwel tegelijk komen de twee teams aan. De eerste aanblik was een auto met alarmverlichting aan, een totaal verkreukelde fiets en mensen die achter de auto, geknield bij het slachtoffer zaten. Het voorgevoel was helaas juist. ,,Dichterbij gekomen zag ik dat het om een jonge knul ging. Hij bloedde uit zijn mond, neus en oren en was niet aanspreekbaar. Zijn gezicht was akelig bleek’’, vertelt Johan.

GEEN HARTSLAG Een van de collega’s voelt aan de pols van het slachtoffer, kijkt Johan aan en schudt zijn hoofd. Behoedzaam draaien de mannen Danny op zijn rug en doen zijn t-shirt omhoog. Johan legt zijn hand op de borst. Geen hartslag en geen ademhaling. ,,Ik kan me herinneren dat ik hardop ‘dit gaat niet goed’ zei’’, gaat Johan verder. ,,Vervolgens nam mijn training het over. Ik deed toevallig drie dagen voor het ongeval een herhalingscursus reanimatie. Het lukte me om mijn gevoel uit te schakelen en de handelingen te verrichten zoals ik die op de pop geoefend had.’’

REACTIE Terwijl Johan stug doorgaat met reanimeren, brengen zijn collega’s een mondkapje en een automatische externe defibrillator aan. Een analyse vindt plaats en een schok wordt geadviseerd. Na het toedienen van de stroomstoot, waar het lichaam van het slachtoffer heftig op reageert, adviseert de stem uit het apparaat door te gaan met reanimeren. Op het moment dat de ambulance en traumahelikopter ter plaatse komen, lijkt het alsof het leven in de jongen terugkeert. Hij kreunt en beweegt wat met zijn hoofd en zijn lichaam. Johan: ,,dan denk je maar één ding; zouden we het dan gaan redden?’’

AANGEHOUDEN Wanneer de ambulance wegrijdt, staat hij er even wat ‘wezenloos’ bij. Tot het moment dat zijn collega hem met zijn stem weer naar de werkelijkheid trekt. Hij heeft zich over de bestuurder ontfermd. Die is aangehouden, dat wel. ,,Maar de collega behandelde hem op uiterst integere en empathische wijze’’, zegt Johan.

ZO DANKBAAR Midden in de nacht gaan de agenten naar het huis van Danny. ,,Toen de politie vroeg of ik zijn moeder ben, dacht ik eerst; wat heeft ie uitgespookt'', vertelt moeder Karin. ,,Maar toen de reden van het bezoek van de politie duidelijk werd, was ik meteen bij mijn positieven. We werden met zwaailicht en sirene naar het ziekenhuis in Utrecht gebracht. We zijn de hulpverleners zo dankbaar.'' Op dat moment wordt het moeder teveel. Ze barst in tranen uit. ,,Ik wil heel graag van deze gelegenheid gebruikmaken om iedereen te bedanken. Zonder hen, deze helden, was mijn zoon er niet meer geweest.''

OPGELUCHT Als alle formaliteiten afgehandeld zijn, zitten de agenten nog even bij elkaar. Ondanks de ernst van de situatie heeft het team een goed gevoel over de wijze waarop gehandeld is. ,,Op dat moment kwam er ook nog eens het nieuws dat de jongeman het vooralsnog gehaald had. We waren opgelucht en sloegen elkaar op de schouders. Het besef dat dit zo’n moment is waar je het allemaal voor doet was een fantastisch gevoel’’, blikt Johan terug. Danny weet niets meer van het ongeval. Zelfs niet van de voetbalwedstrijd. ,,Het enige wat ik me nog kan herinneren, is dat ik mijn nieuwe scheenbeschermers was vergeten.’’

'VIEL WEL MEE' Hij brak een nekwervel, er zat een scheurtje in zijn buik en zijn hart, zijn longen en hersenen raakten gekneusd. ,,Voor de rest viel het eigenlijk wel mee’’, zegt Danny zonder grappig te willen overkomen. Moeder Karin schiet even in de lach. ,,Het is een droge opmerking’’, reageert ze. ,,Maar als je nagaat hoe groot de klap is geweest en dat zijn hart stil stond, dan valt het inderdaad allemaal nog mee.’’

VRIJWILLIG Hoofdagent Johan is blij met de afloop van dit vreselijke incident. Tegelijkertijd is hij ook nuchter. ,,Dit is waar wij voor zijn opgeleid en het is echt zo’n moment waarvoor je dit werk wilt doen.’’ Saillant detail is dat hoofdagent Johan van beroep iets anders is. Hij werkt vrijwillig bij de politie om zijn steentje aan de maatschappij bij te dragen. En dat heeft hij, samen met zijn collega’s, zonder twijfel gedaan.