Processiejeuk

Nu houd ik best van een leuke optocht. Met de fanfare, oldtimers of een bloemencorso. Zo liep ik ergens in een klein Frans dorpje ook tegen een mooie katholieke processie aan. De trotse misdienaar voorop hield het processiekruis omhoog en maakte duidelijk om Wie het hier ging. Hij werd geflankeerd door kaarsdragers, terwijl anderen met vaandels en relieken liepen. Een mooi stuk folklore, waar niemand last van heeft, tenzij je op doorreis bent en met de auto vast komt te staan.

Hoe anders is dat met de vele processies die ontelbare rupsen in deze maand veroorzaken?! De eikenprocessierups blijft maar doormarcheren en het wordt elk jaar erger. Op zoek naar frisse blaadjes, om zich vol te vreten. Want - u weet wel - deze rups wil een nachtvlinder worden en daar heb je energie voor nodig. Het beestje zit met duizenden anderen in gesponnen nesten aan de zonnige zuidkant van de eikenstammen.

En laat ik nu net heel dichtbij de rijksweg N224 wonen, waar het barst van de eikenbomen. Andere jaren gaven alleen maanmannetjes (die de nesten opzogen) blijk van het bestaan van de eikenprocessierups. Dit jaar is het andere koek. Zonder dat ik aan boompje klimmen doe, val ik tóch ten prooi aan de brandharen. Ze vliegen blijkbaar rond. Eerst dacht ik nog aan muggenbulten, maar de vele kleine bultjes in m'n knieholtes en op m'n armen zijn van een andere soort en minstens zo irritant. Ze jeuken als de neten en blijven veel langer dan een paar dagen irriteren. En uiteraard ben ik te lui om een crèmepje op te zoeken dat verzachtend kan werken.

Als Rupsje Nooitgenoeg niet rigoureus op rantsoen wordt gezet, voorzie ik volgende zomer nóg meer overlast. Een processie is leuk, maar wel graag zonder jeuk!

Freek Wolff