Mussert verliest weer

Het blijft een bizar aanzicht, die Muur van Mussert. Grote struiken en mos zitten het artefact na tachtig jaar dicht op de huid, maar als je hier doorheen kijkt, oogt het ding nog even robuust en angstaanjagend, zeker als je beseft waar de muur in het Lunterse bos voor diende. Er was afgelopen weekend een lint met lampjes in gehangen, zodat bezoekers zelfs in de muur een kijkje konden nemen. Dit deed welhaast denken aan kerstversiering, maar de NSB had eind jaren dertig weinig op met 'Vrede op aarde'. De gezellige picknicks met statige muziek en vlaggenparades, waar duizenden Nederlanders op af kwamen, stonden in schril contrast met de foute, opruiende speeches uit de mond van Mussert. De muur is nu rijksmonument, opdat wij niet vergeten...

Die zelfde dag was er in Lunteren ook aandacht voor een ander monument, maar dan veel kleiner en helemaal nieuw. Een kano in woelig water en een rij namen herinneren aan 1951, toen de eerste Molukkers naar ons land kwamen. De eerste lokale opvang gebeurde in barakken van De Biezen en bij De Schaffelaar in Barneveld. Opmerkelijk is dat de jaren ervoor op die plekken juist veel joden gehuisvest waren, een bevolkingsgroep die de NSB als laatste op de koffie zou vragen.

Burgemeester Verhulst memoreerde aan een onbevangen ontmoeting die hij als kind had meegemaakt, toen destijds een groot gezin met Molukkers naast zijn ouderlijk huis kwam wonen. ,,Op straat gingen we meteen spelen en ik mocht bij deze buren heel vaak mee-eten."

Want angst voor het onbekende maakt meer kapot dan je lief is. Gelukkig was de hoogdravende marsmuziek op De Goudsberg maar van korte duur en zijn de fascistoïde klanken daar al vele jaren verstomd. Zaterdag hoorden we in de Dorpsstraat gelukkig vrolijke Maleise liederen. En de Molukkers maakten er zonder schroom een dansje bij. Het toverde een glimlach op de gezichten, ook bij de omstanders. Zo haalde Mussert weer bakzeil. Gelukkig maar.

Freek Wolff