4 mei

Morgen is het 4 mei. Altijd weer een bijzondere dag. De jaarlijkse herdenking van de dodelijke slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Mijn pensionering nadert; het zal morgen de laatste keer zijn dat ik in de Oude Kerk mag spreken over de oorlogsjaren in Ede.

Hierin staat het verhaal van één van de omgekomen verzetsstrijders centraal. Dit jaar Bart van Elst uit Bennekom. De verzetsstrijders zijn voor het merendeel bijgezet in het Mausoleum op de Paasberg. De dodenherdenking op die plek in Ede is een mooi, stijlvol en grootschalig gebeuren. Passende muziek in de kerk en bij het Mausoleum. De stille tocht vanuit de kerk naar de Paasberg. Veel mensen nemen de moeite om daar met elkaar de doden te herdenken. Elk jaar weer.

Hetzelfde gebeurt, elk op eigen wijze, in alle dorpen van de gemeente. Bij iedere herdenking is één van de wethouders aanwezig. Zo houden we de herinneringen levend. Zo worden de verhalen doorgegeven aan de jongere generatie.

Vorige week was in het Akoesticum de onthulling van de straatnamen van een nieuwe wijk op de Simon Stevinkazerne. De straten, hofjes en pleinen dragen de namen van Edese verzetsstrijders. Heel veel nabestaanden waren daarbij aanwezig. Ook uit het buitenland. Zo goed als heel de familie van Didi Roos, koerierster in de oorlogsjaren, was uit Israël overgekomen. Het was een mooi en emotioneel samenzijn. Voor deze familieleden is de oorlog nog geen gesloten boek.

Mede daarom is herdenken nodig. Nodig voor het verwerken van het verdriet. Maar ook om te beseffen dat we vrede, in een wereld vol spanning en tweedeling, moeten koesteren. Het besef dat wij in vrijheid mogen leven. Dat er verschillen mogen zijn. En een ieder daardoor zich zelf mag zijn. Waarden waarvoor wij dankbaar moeten zijn. En dat is het belang van herdenken op 4 mei én de bevrijding van ons land vieren op 5 mei.

Ik nodig u daarom uit morgenavond bij één van dodenherdenkingen in onze gemeente aanwezig te zijn.