• Freek Wolff

'Zwartwit blijft mijn grote liefde'

EDE ,,Op papier maak ik een eigen werkelijkheid'', zegt Trijn Romein (52). De Edese exposeert met haar fascinerende tekeningen tot en met 28 mei in de galerie van Cultura, samen met Eveline Kieskamp. Een tentoonstelling 'Van kleine gelukkige dingen'.

Freek Wolff

Trijn Romein is in het dagelijkse leven manager podiumkunsten voor de professionele theatervoorstellingen van Cultura. Na de sociale academie werkte ze tien jaar als psychologisch assistent in het ziekenhuis en verzorgde ze de Kabelkrant voor Ede Stad. Toch bleef haar creatieve talent kriebelen, wat tijdens cursussen gestimuleerd werd. ,,Ik wilde er meer mee doen en was erg aan het zoeken. Eerst heb ik veel geschilderd.'' Romein zocht verdieping en studeerde aan De Nieuwe Academie voor beeldende kunsten in Utrecht. ,,Daar werd mijn blik verruimd. Ze bevroegen me steeds waar mijn werk over ging en zo kwam ik steeds dichter bij het tekenen, waar ik het meest mee kan zeggen. Het werkt heel direct.''

Zeer realistisch tekenen boeit Romein het meest. ,,Ik wil dingen weergeven die ik tegenkom, die ik om me heen zie. Het is niet alleen een impulsieve uiting.'' De Edese maakt foto's waarmee ze aan de slag gaat. Wel zijn het altijd onderwerpen die haar raken. ,,Vaak zijn het combinaties van mensen en voorwerpen die ik zag. Zo zet je de wereld naar je eigen hand. Je laat dingen weg en plaatst dingen bij elkaar. Ik maakt keuzes van details die bij mij iets oproepen. Dat gaat vaak heel intuïtief. Soms creëer je zelf een scene, zoals een meisje dat op de bank met haar benen omhoog ligt. Maar het zijn ook situaties die ik toevallig op straat zie.''

De titel van de expositie is 'Van kleine gelukkige dingen'. ,,Want die raken mij, omdat het dichtbij ligt. Er klinkt ook nostalgie en weemoed in door, waar ik altijd weer op uitkom. Daar blijf je steeds naar verlangen, al is het voorbij.'' Dat er vaak kinderen te zien zijn, heeft daar alles mee te maken. ,,Het is een cliché, maar geluk schuilt echt in kleine dingen. Tegelijk kan het wrang zijn, want je kunt er ook vragen bij stellen. Ik kan het niet allemaal uitleggen. Het is belangrijk dat mensen zelf kijken. De tekeningen raken aan een gevoel.''

Romein onderkent de contrasten die in haar tekeningen te zien zijn. Zo zie je een imposante Amerikaanse slee naast een klein meisje met haar fietsje. ,,Ik denk dat de intensiteit van tekenen het contrast vergroot en dat gevoel versterkt. Daarom moet je je heel goed concentreren op de detaillering. Daar houd ik van. Ik teken laag over laag en je speelt met donkere, lichte en grijze tinten. Op die manier kun je zo'n auto er dominant uit laten knallen.'' Toch heeft Romein geen behoefte om met haar tekeningen een boodschap over te brengen. ,,Daar ben ik allergisch voor (lacht). Ik maak intuïtieve beslissingen. Als ik iets zou willen zeggen, gebruikte ik er wel woorden voor.''

Met behulp van een foto en een projector zet de kunstenares eerst de grote lijnen van een tekening op papier. ,,Dat scheelt enorm. Daarna ga je zoeken. Bewust kies ik lastige houdingen van personen en aparte voorwerpen, omdat het me uitdaagt.'' Ze toont een foto van een tekening met daarop een kralengordijn. ,,Ik vind het juist prettig om hiermee te ploeteren.'' Romein experimenteert tegenwoordig ook met toevoeging van kleur. Tot nu toe bevalt dit wel. ,,Soms kun je daarmee iets versterken, maar zwartwit blijft mijn grote liefde.''

De tekeningen tonen vaak mensen die in hun eigen wereld verzonken zijn. Romein noemt het verstilde intimiteit die vragen oproept. ,,Je bent een soort voyeur. Soms voelt dat ongemakkelijk. Veel mensen zijn zo op hun eigen eiland bezig. Ik vind het leuk als mensen hun eigen verhaal erbij hebben, dat het een emotie oproept als ze naar een tekening kijken.''

Veel tekeninspiratie vindt de kunstenares bij de foto's die ze maakt in Rome, de Italiaanse stad waar ze graag komt. Met daarop niet alleen personen bij klassieke gebouwen, maar ook in de metro. De mensen die je ziet, hebben vaak een introverte houding en uitstraling. Tegelijk geeft dat een grote uitstraling richting kijker. Romein wijst op de donkere en lichte vlakken in een tekening, waarbij ook een klein hoekje betekenis heeft en het plaatje in balans brengt.

Op een vliegveld krijgt de vloer in een restaurant veel ruimte voor een diep perspectief en komt de pop op de voorgrond sterk in beeld. Romein construeerde het zelf. Een kolossale trap herinnert aan een vakantieadres, waar de Edese zelf als dreumes naast staat met haar pop Ilonka. ,,In mijn herinnering was het daar vroeger altijd stralend licht, daarom is het aan één kant heel wit, om die herinnering levend te houden. Dat geeft ruimte in de tekening. Tegelijk heeft dit speeltoestel iets heel dreigends, omdat het groot op de voorgrond staat. Op die manier ziet het er niet meer zo onschuldig uit. Het krijgt bijna de hoofdrol.''

Een rij tekeningen toont een serie herinneringen uit de jeugd van Romein. In tweetallen staan de personen volledig in de vrije, witte ruimte. ,,De omgeving is weggelaten, zodat je echt het samenzijn ziet van wat die twee mensen met elkaar hebben. Zoals mijn opa met mijn zus, ikzelf met mijn zus, mijn vader en mijn oom.''

Tijdens de gratis midisage op donderdag 12 mei (20.00 uur) kunnen bezoekers in Cultura aan de Molenstraat luisteren naar een inleiding en kennismaken met de exposanten Romein en Kieskamp.