• Eigen foto
  • Eigen foto
  • Eigen foto
  • Eigen foto
  • Eigen foto
  • Eigen foto
  • Eigen foto
  • Eigen foto
  • Eigen foto

'Toen ik mijn straat in Ede in reed, wist ik niet wat ik zag'

EDE De afgelopen periode hebben jullie als lezers via de Ede Stad mijn kwalificatietraject kunnen volgen. Van de goede start in Lake Placid, waar ik me in de top 12 vestigde, naar een sneeuwstorm bij de vierde wedstrijd in Winterberg. Consequentie was dat ik buiten die top twaalf viel. Om vervolgens in Altenberg weer terug te klimmen in die top 12, ondanks de buikgriep. Maar juist dat speelde me bij de laatste wedstrijd in St. Moritz parten en uiteindelijk viel ik met een miniem verschil buiten de top 12.

Ontzettend spannende maanden met uiteindelijk zeven punten tekort om de Spelen halen, een kleiner kan haast niet in onze sport. Maar daar bleef het niet bij. Vier dagen na St. Moritz kwam chef de mission Jeroen Bijl dan toch met het verlossende nieuws. Ik mocht toch naar de Olympische Spelen in Pyeongchang, Zuid-Korea. Door de diskwalificatie van een van de Russische atletes, schoof ik de top 12 in.

Ruim vier jaar geleden begon ik met deze sport met als doel die Olympische Winterspelen. En nu sta ik er gewoon! Of nouja, gewoon. In eerste instantie kon ik het nog niet zo goed beseffen. Na al dat harde trainen, ontelbare blauwe plekken, zweet voor de financiering en de uren van visualisatie: is het gewoon gelukt. Het is moeilijk te omschrijven wat er allemaal over je heen komt op zo'n moment. Maar ik zal proberen voor jullie een beeld te schetsen.

Ik werd tijdens mijn sleetraining in Konigssee gebeld met het goede nieuws. Op dat moment kon ik niet juichen, een gek dansje doen, het uitschreeuwen of één van de andere gekke dingen die mensen doen op zo'n moment. Puur omdat ik nog een afdaling moest maken en zonder focus is dat best gevaarlijk. Pas terug op mijn hotel kamer was het tijd voor een vreugdedansje. Wat stopte toen mijn telefoon begon te piepen. Het duurde denk ik tien minuten voordat ik hem op stil had gezet. Want sinds het moment dat de rest van Nederland ook wist dat ik geplaatst was, hield 'het trillen' de eerste dagen niet meer op. Ik ben nog steeds onder de indruk van de hoeveelheid mensen die het goede nieuws met je meevieren op zo'n moment. Echt ontzettend leuk.

Het duurde alleen al een paar dagen voordat ik door de alle felicitaties heen was. Maar het allermooiste moment kwam eigenlijk pas toen ik later die week thuis kwam. Toen ik met mijn Braber-auto de hoek om kwam wist ik niet wat ik zag. De buren hadden de straat en ons huis versierd met slingers, ballonen, tekeningen en uiteraard een Nederlandse vlag. En daarnaast lag er hele stapel kaartjes op me te wachten. Toen besefte ik me pas hoe geweldig de hele omgeving het vindt dat ik naar de Winterspelen ga!

Inmiddels zijn we alweer een goede week verder en ben ik in Oostenrijk om de laatste puntjes op de i te zetten voor ik naar Zuid-Korea ga, komend weekend. In de week dat ik thuis was heb ik naast hard trainen, interviews voor krant, tv en radio ook nog mijn Team NL-pakket opgehaald. Uiteraard met het TeamNL-kledingpakket en alle belangrijke informatie over Zuid-Korea, het dorp, het Holland Heineken House, de eetzaal, infectiepreventie en nog tien andere onderwerpen. Dat ben ik nu allemaal rustig aan het doorlezen zodat goed voorbereid op pad ga.

Met deze blog sluit ik ook mijn 'road to PyeongChang' af. Dit is de laatste reguliere blog/vlog. Tijdens de Spelen ben ik uiteraard wel te volgen via de Ede-Stad. Maar in iets andere vorm. Tijdens de Spelen ga ik mailen met jullie. Heb je een leuke vraag? Mail deze dan naar b.imminck@bdu.nl (onder vermelding van: Vraag voor Kimberley) en wie weet staat het antwoord in mijn eerste mail vanuit het Olympisch dorp in PyeongChang.

Kimberley Bos

Topsporter Kimberley Bos (kimberleybos.nl) uit Ede gaat deelnemen aan de Olympische Winterspelen in 2018. Ze houdt voor Ede Stad.nl een blog bij over haar topsportleven.