Het sleeën is weer begonnen

EDE Voor degene die de blogs gevolgd hebben de afgelopen maanden is het al bekend. Ik doe de sport skeleton, waarbij je op je buik met je hoofd naar voren een bobsleebaan af glijdt. Met je kin op een paar centimeter van het ijs ga ik met 120 tot 130 kilometer per uur de baan af. Ja, dat is net zo hard als een auto op de snelweg. Over de zomer heen heb ik al veel vertelt over de sport, maar in deze blog gaat het over het leukste deel; het afdalen. Wat doe ik tijdens zo'n afdaling? Hoe stuur ik? Wat zie ik als ik zo hard ga? En heb ik wel tijd om na te denken onderweg? Een aantal vragen waar ik jullie antwoord op geef in deze blog.

Drie weken geleden was het eindelijk weer zo ver. Spikes aan, helm op en handschoenen niet vergeten. Helemaal klaar voor de eerste afdaling van het seizoen. En dat meteen op mijn nieuwe slee. Ontzettend spannend die eerste van het seizoen. Voor mij altijd de spannendste. Het is dan toch zo'n zes maanden geleden dat je hebt afgedaald. Het is altijd weer even inkomen en daarom afwachten hoe de eerste afdaling gaat. Bovenaan de start sta je te wachten op het groene licht. Super spannend. Maar ik moet zeggen toen ik eenmaal op de slee lag waren de zenuwen opslag verdwenen. Niet dat mijn eerste afdaling meteen super snel was net als mijn laatste in Zuid-Korea in maart. Maar het gevoel voor het sleeën was er wel en gaande weg de run kom je er steeds meer in. Eenmaal beneden wilde ik zo snel mogelijk weer, om vervolgens nog harder te gaan.

In mijn vorige blog had ik het al over de start. Dat is natuurlijk waar elke afdaling mee begint. Hard sprinten, op de slee springen en vervolgens diep ademhalen om de ontspanning te zoeken op je slee. Om vervolgens met zo'n 50 kilometer per uur de eerste bocht in te gaan. Om jullie een indruk te geven van wat je nu eigenlijk ziet in z'n baan zit er een filmpje bij deze blog. In het flimpje mijn teamgenoot Alex Hanssen (NOR) in Calgary. De baan waar ik dit seizoen mijn eerste afdalingen hebt gemaakt.

Het zicht is bij skeleton je uitgangspunt. Maar niet het geen wat je recht voor je ziet, maar juist wat je naast je ziet, in wat met het perifere gezichtsveld noemt. Aan de hand van de wanden links en rechts bepaal je hoe je een bocht in gaat. Vervolgens leidt je daaruit af hoe je moet sturen. Uiteraard weet ik van te voren al wat voor een bocht ik in ga, want als skeleton atleet leer je van te voren de baan uit je hoofd.

Het sturen is een kunst op zich. Omdat alle bewegingen op een slee invloed hebben op wat de slee doet. Alleen al je hoofd naar links bewegen, zorgt ervoor dat de slee naar links verplaatst. Sturen kan dan ook op verschillende manieren. Zo stuur ik naast met mijn hoofd ook met mijn voeten, knieën, schouders en soms zelfs handen. Elke beweging heeft zijn eigen intensiteit en effect op de slee. Het bepalen van wat je wanneer gebruikt gaat in eerste instantie dus op het perifere gezichtsveld, maar daarnaast is het gevoel erg belangrijk. Aan de hand van de druk op je lichaam bepaalt een atleet hoe hard er gestuurd moet worden en waarmee. Hiervoor heb je feitelijk maar een split second om het te beslissen, maar oefening baard kunst. Ik wordt er inmiddels steeds beter in om snel de juiste keuzes te maken.

Het is voor een skeleton atleet dus belangrijk dat je een goede start hebt, een goed perifere gezichtsveld en goed lichaamsbesef. In die combinatie kan je de meeste snelheid maken en zal je dus beste tijd neer zetten. Inmiddels ben ik 3 weken verder met trainen in zit de snelheid bij mij er weer aardig in. Over een week heb ik mijn eerste World Cup wedstrijd in Lake Placid, USA. Mochten jullie kijken kan dat via: You Tube. Vanaf donderdag 9 november om 14.30 uur Nederlandse tijd is alles live te volgen.

Topsporter Kimberley Bos (kimberleybos.nl) uit Ede gaat voor deelname aan de Olympische Winterspelen in 2018. Ze houdt voor Ede Stad.nl een blog bij over haar topsportleven.