Ecomodernisme

Op mijn tafel vond ik ineens een boek met bovenstaande titel. Eerst dacht ik dat het ging over tomaten kweken in je vensterbank. Op zich is daar niks mis mee, maar je daarin verdiepen wacht ik nog even mee. Ecomodernisme wordt omschreven als nieuw denken over groen en groei. Haakt u niet af, het blijkt interessant. Louise Fresco van de Wageningen Universiteit quote op de flap dat het een bijdrage levert aan 'de dialoog over duurzaamheid.'

Het gaat om afwegingen als bouw je een energiecentrale met forse CO2 uitstoot in Bangladesh. Of ben je daar tegen. De modernisten zeggen bouwen. Want die centrale zorgt voor betrouwbare stroom voor het ziekenhuis, voor fabrieken zodat er minder kinderarbeid is. Het emancipeert want er is stroom voor huishoudelijke apparatuur waardoor vrouwen kunnen gaan werken en het scheelt enorme houtkap.

Goede discussie. 

Dichter bij huis. Het is nog steeds veel duurzamer om twee keer per week al je boodschappen in de buurt te doen dan online shoppen en thuis laten bezorgen door witte dieselbusjes. Zelfs de elektrische picnic E-workers (autootjes dus) die uw supermarktartikelen bezorgen zijn niet beter voor het milieu dan de winkel om de hoek.

Ach, toen ik in de jaren '70 al hoorde dat de consument geen lekkere appel meer wilde maar een mooie, kreeg ik al een nuchtere kijk op het milieu. De in cellofaan verpakte glimmende Braeburn of Pink Lady appel met vliegtuig aangevoerd, wordt sneller gepakt dan de nationale Elstar of de bijna verdwenen Cox met een plekje door een hagelsteen of waterdruppels. Milieu, we zijn het toch vooral zelf.