• Wildschut Jan Venema (1941-2017) was verknocht aan de Hoge Veluwe.

    Louis Fraanje

Oud-jachtopzichter Hoge Veluwe Jan Venema overleden

OTTERLO Jachtopzichter Jan Venema is op 10 juli in zijn woonplaats Otterlo gestorven, hij werd 75 jaar. Het grootste deel van zijn leven als wildschut oftewel jachtopzichter, zwierf hij door Het Nationale Park De Hoge Veluwe, beroepshalve, maar nooit plichtmatig. De titel 'Wildschut' vond hij persoonlijk mooier, dan jachtopzichter. Venema kende het gebied als zijn eigen broekzak, er waren op de Hoge Veluwe voor hem zeker geen onbekende plekjes meer.

Jan Venema werd op 10 oktober 1941 in Amsterdam geboren. Zijn vader was daar jachtopzichter in het Amsterdamse Bos. Vroeger een geweldig fazantenrevier, een wildrijk paradijsje in een wereldstad. Jan liep een jaar als wildschut in de duinen. Toen trok hij naar het land van heide en stuifzand, van edelhert en wild zwijn. Pas hier voelde hij zich deel van de natuur. Ieder jaar, als de berken blaadjes kregen voelde hij zich geboren worden en ieder najaar een beetje sterven als de eikenkruinen rood vlamden en de beuken een kleed van rood koper aantrokken. De verre dreun van het verkeer irriteerde hem, maar merelgezang vertederde hem.

DEELGENOOT ,,Ik ben dankbaar dat ik Jan heb leren kennen, niet alleen als wildschut, maar ook als mens, gedreven door een innerlijke liefde en passie voor alles wat groeit en bloeit in de natuur", schrifjt Louis Fraanje, voorzitter van de Jac. Gazenbeekstichting. ,,De ontelbare verhalen over zijn belevenissen in het veld, klinken nog na in mijn oren en ik ben blij dat ik daar deelgenoot van mocht zijn."

,,Op een mooie avond in augustus 2010 waren we samen in het Otterlose Zand op de Hoge Veluwe. Tijdens ons gesprek kon ik merken hoe verknocht hij was aan dit gebied. Dan voelde je zijn 'passie' als het ware bij je naar binnen stromen. Dan kon hij je - in gedachten - meeslepen, bij het nazoeken van een oude keiler op het 'Geitenspoor' op een manier zoals alleen Jan Venema het kon vertellen.

EINDE JACHT ,,Toen hij aan het slot van onze ontmoeting, zijn jachthoorn tevoorschijn haalde en het 'Einde jacht' over de open vlakte liet weerklinken, kreeg ik een brok in mijn keel. Precies zoals de wildschut in het voorgaande verhaalde, waren wij voor heel even terug in de tijd, die voorbij is en nooit meer terugkomt. Dat 'emotionele' moment staat op mijn netvlies gebrand en gelukkig maar dat we toen niet in de toekomst konden kijken. Dat nog geen zeven jaar later, het 'Einde jacht' ook voor hem persoonlijk werkelijkheid zou worden."

,,Eén ding was voor mij heel duidelijk; Jan Venema was echt nog een wildschut van de 'oude stempel', maar had, naast de romantische jacht- en natuurverhalen, een nuchtere kijk op veel zaken die betrekking hebben op het hedendaagse wildbeheer."