• Mathilde van Ravensberg

Ondernemen in de geest van betovergrootvader

EDE 'Als je iets wilt bereiken, dan kom je er toch wel'. Broer en zus Van den Oever laten zien dat je zowel met als zonder opleiding succesvol kunt zijn. Helen leidt communicatiebureau Case Communicatie, Edwin runt restaurant Het Oude Politiebureau. Lees hoe ze elkaar aanvullen.

Mathilde van Ravensberg

Aan tafel in de bistro van Het Oude Politiebureau (HOP) in Ede is snel duidelijk hoe de rolverdeling is in de familie Van den Oever. Helen (46) is de drukste van de twee en het meest aanwezig. Edwin (44) leunt achterover, is bedachtzaam en laat zijn gedachten graag door zijn zus vertolken. ,,Toen ik op mezelf ging wonen, zei je toch: 'Nu heb ik nog maar één moeder'", lacht Helen.

GEEN ONDERNEMER Het gesprek tussen de twee kaatst gezellig heen en weer. Want ze gunnen elkaar 'de wereld'. Broer en zus komen uit een warm en positief nest. Hun ouders stimuleerden hen vooral dat te gaan doen waar ze gelukkig van zouden worden. Dat mocht alles zijn, maar toch bij voorkeur geen ondernemer, grinnikt Helen. ,,Onze vader kwam uit een ondernemersfamilie en wist als geen ander dat de verantwoordelijkheid voor het personeel zwaar op je kon drukken."

De familie van vader Van den Oever had al generaties lang een eigen zaak aan de Grotestraat in Ede: ijzerwarenhandel Van Zoelen. De betovergrootvader van Helen en Edwin begon de winkel in 1886. De hele familie werkte daar, weet Helen. En ook zij en haar broer kregen als kind een paar gulden voor hand en spandiensten. Al constateren de twee nu een ongelijkheid in beloning. Edwin: ,,Ik kreeg vijf gulden." Helen: ,,En ik maar 2,50."

IN HET BLOED Vader Van den Oever had geen oren naar de zaak en werd manager bij een groot computerbedrijf. ,,Hij was wel leidinggevende. Eigenlijk toch een soort ondernemer maar dan zonder eigen geld", concludeert Helen. Ondernemen zit de twee dus wel in het bloed. ,,Helen was vroeger een echte streber", vertelt Edwin. Zijn zus beaamt: ,,Ik was heel serieus op school. Wilde cum laude afstuderen en deed verantwoorde vrijwilligersbaantjes." Helen volgde de HBO communicatie met succes.

GEDREVEN Edwin daarentegen was van het makkelijke soort. ,,Mijn broer heeft aan breed scholenonderzoek gedaan zeggen we altijd", meldt zuslief fijngevoelig. Hij was meer iemand van de praktijk. Deed de Middelbare Hotelschool, 'omdat zijn ouders het zo graag wilden', maar werd er afgestuurd omdat hij te weinig kwam. Wel wist hij rond zijn vijftiende wat hij het liefst wilde worden: kok. Waar Edwin niet trouw de lessen volgde, was hij wel heel verantwoordelijk in zijn werk. ,,Op mijn 16e kreeg ik al de leiding over een deel van de keuken van vakantiepark Miggelenberg. Ik was heel gedreven en bereid om lang door te werken."

Ook daarna werkte hij veel en lang in diverse gerenommeerde keukens, werd chef-kok en ontwikkelde steeds meer een eigen visie over koken. ,,Op een gegeven moment wilde ik zelf bepalen waar ik heen wilde met de keuken." Deze kans kreeg hij van de eigenaar van het pand van het huidige Oude Politiebureau. Op zijn 29e groeide Edwin al snel uit van hoofd van de keukenbrigade tot eigenaar van een restaurant.

SCHOOL Ook Helen heeft die sterke wil tot het bepalen van een eigen koers. Lange tijd kon ze prima haar ei kwijt in de functie van bestuursadviseur. Maar toen ze rond haar 35ste een competentietest deed, bleek dat ze eigenlijk het beste is in: eigen ondernemer zijn. Helen kon het bedrijf Case Communicatie overnemen van Kees Kuiphof. ,,Ik haal nu zoveel energie uit het contact met mijn klanten. Het is zo mooi om als expert een bijdrage te leveren aan hun zichtbaarheid. Ik zou niet anders meer willen." De twee, lachend: ,,Eigenlijk best bijzonder dat we zo terecht zijn gekomen." ,,Zo zie je maar: je hebt niet altijd een school nodig om daar te komen waar je wilt. Maar dat vertel ik mijn kinderen natuurlijk niet", zegt Helen er snel achteraan.

LEUK Afgemeten naar het aantal personeelsleden heeft het gezinslid zonder opleiding het zelfs nog beter voor elkaar. Edwin geeft leiding aan vijftig mensen, fulltime en parttime. Helen heeft drie vaste medewerkers en vier freelancers. Of de omzet ook vergelijkbaar is, geven ze niet prijs. ,,Ik vind dat geld sowieso niet je motivatie moet zijn om ondernemer te worden", zegt Helen. ,,Doen wat je leuk vindt, zelf je koers willen bepalen en verantwoordelijk willen zijn voor je succes en je falen, dat is veel belangrijker. Ook al draai ik vijftig tot zestig uur, het voelt voor mij nooit als werk."

Hun beider bedrijven liggen op steenworp afstand van elkaar en dat maakt dat ze elkaar veel zien. Edwin besteedt alle communicatie rondom HOP uit aan zijn zus. En andersom neemt Helen haar klanten mee voor een hapje eten in HOP. Maar ook al zou Helen een keer elders gaan eten, leidt dat bij Edwin niet tot afgunst. De twee zeggen zelfs nooit ruzie te hebben. Ze zoeken juist steun bij elkaar omdat het ondernemerschap herkenning geeft.

SPARREN Helen: ,,Ik vind het heerlijk om even te sparren met Edwin. Soms zijn er moeilijke vraagstukken, die ik niet met mijn medewerkers kan bespreken. Wij hebben een onvoorwaardelijke vertrouwensband. Wat ik zo waardeer in Edwin is zijn rust. Bij hem kan alles en is niks een probleem. Hij werkt hard en klaagt nooit. Verder heeft hij hele originele, nieuwe invalshoeken voor bepaalde zaken."

Edwin vindt zichzelf niet zo goed in het verwoorden van wat er in zijn hoofd zit. Daar kan hij zijn zus weer goed voor gebruiken. ,,Helen kan mijn gedachten vertalen in woorden en denkt creatief mee in hoe ik HOP wil neerzetten. Zij is mijn woordvoerder, mijn gids en snapt wat ik wil."

Meer informatie op hetoudepolitiebureau.nl en casecommunicatie.nl.