• Ted Walker

'Mijn leven is nog niet voltooid'

EDE Jan Siebelink is schrijver. Maar ook echtgenoot, vader en het baasje van Sarah. Siebelink mag wakker gemaakt worden door een stem die hem zegt dat hij het eeuwige leven heeft, noemt zichzelf een individualist en is gek op gevulde sardines. Vandaag het verhaal van een man die schrikt als hij beseft hoe oud hij is en die bevriend is met zijn potlood en zijn kladblok.

Ted Walker

Naam:  Jan Siebelink.

Woonplaats: Ede.

Burgerlijke staat: Gehuwd. Al 52 jaar.

Beroep: Schrijver.

Leeftijd: 79 jaar.

U komt een stuk jonger over. Ik moet ook zeggen dat enige schrik mij bevangt als ik ergens lees dat iemand deze leeftijd bereikt heeft en ik me op dat moment realiseer dat ik ook zo oud ben.

Waar komt die schrik vandaan? Is dat omdat u niet zo oud wilt zijn omdat u nog zoveel wilt? Of omdat het voor uw gevoel zomaar afgelopen kan zijn? Ja, dat allemaal. Het kan toch niet anders dan dat je op deze leeftijd naar het einde van een bestaan gaat. Het kan kort of lang duren, natuurlijk, maar hoe ouder je wordt hoe groter de kans is dat je met de laatste reis bezig bent.

En daar bent u nog niet aan toe. Voor mijn gevoel niet, nee. Mijn leven is nog niet voltooid. Maar mijn gevoel kan heel bedrieglijk zijn natuurlijk.

Vrijwilligerswerk: Incidenteel. Dat moet u zien in het openen van bijvoorbeeld de voedselbank in Ede. Daar heb ik een mooie toespraak bij gehouden. En ik heb een buurman die erg ziek was verzorgd. Maar ik ben niet wekelijks bezig met hetzelfde vrijwilligerswerk.

Uw menselijkheid is beschikbaar? Is dat de juiste conclusie? Jazeker! Maar ik ben er de mens niet naar om teveel structuur te hebben en ik beweeg me ook liever niet in groepen. Daar ben ik te individualistisch voor. Ik wil geen dingen samen doen, ik doe graag dingen alleen. Als ik terug denk aan schoolreisjes of vier dagen in een jeugdherberg. Dat vond ik toen al drama. Nee dan zit ik liever eenzaam in huis.

Bent u dan ook echt eenzaam? Of houden uw pen, kladblok en personen waar u over schrijft u gezelschap? Zijn dat uw vrienden op een dergelijk moment? Heeft u daar een band mee? Zeker, zo kun je dat wel zeggen ja. Een hele sterke band. Zodra een boek af is en de personages naar anderen gaan, dan mis ik die. Die mensen heb ik bedacht en ik ben soms jarenlang met hen omgegaan. Dat zijn mijn vrienden, ja. En mijn pen, ik schrijf overigens veel met potlood, is ook mijn vriend. Dat klopt.

Hobby's: Lezen, wielrennen en met mijn hondje Sarah wandelen. Ik heb dan meestal ook potlood en papier bij me en schrijf onderweg van alles op. Aan Sarah vertel ik ook veel.

Wat heeft u te bieden aan de samenleving? Schoonheid, troost. Het komt regelmatig voor dat mijn boeken mee het graf in gaan. 'Knielen op een bed violen' bijvoorbeeld.

Geeft u met uw boeken ook de energie door die u daar in heeft gestopt? Ja heel goed. Die moet er bij. Energie, iets dat meer wordt naarmate je het deelt. Mooi. Positieve energie.

Wat zou u graag doen, maar heeft u nog nooit gedaan?  Parachutespringen. Vier jaar heb ik bij de luchtmacht gezeten. Ik had graag parachutist willen worden tijdens mijn diensttijd. Ik heb het geweldig gehad in dienst, ben ook een aantal keer uit een kist gesprongen, maar heb uiteindelijk mijn Wing niet kunnen halen. En dat vind ik nog altijd jammer. Als ik die mannen tijdens de luchtlanding zie denk ik; dáár had ik wel bij willen horen.

Wat boeit u in andere mensen? De manier waarop zij kijken.

Wat boeit u daarin? De manier waarop iemand kijkt is veel uit af te leiden. Er zijn ontelbare manieren waarop mensen kunnen kijken. De ogen zijn de spiegels van de ziel. Dat intrigeert me.

Haalt u uit 'ontmoetingen met vreemde ogen' ook inspiratie? Ja dat denk ik wel. Neem een moment in de trein waarop iemand op een bepaalde manier naar mij kijkt. Dat kan heel geheimzinnig zijn. Wat wil diegene of waar denkt hij aan? Dat is een mooi spel en kan zeker inspiratie geven. Tijdens treinreizen schrijf ik veel op. Een potlood en papier heb ik altijd bij me.

Altijd? In principe wel. En mocht ik per ongeluk geen stukje papier hebben, dan vis ik dat wel ergens uit een papierbak, zodat ik hoe dan ook een gedachtegang met één woord weer kan geven. Zo werkt het.

Uw levensmotto:  Grenzen moet je opzoeken maar niet overheen gaan.

Ging u daarom niet parachutespringen? Is dit motto een rem? En maakt 'de schrijver de persoon compleet' omdat de schrijver zaken kan laten ontstaan die de persoon zichzelf ontzegt of die hij niet durft? Nou, eh, ja. Zo kun je het zeggen ja. Natuurlijk.

Gaf u dat een vorm van veiligheid? Jazeker. Het gaf bevrediging en het was veilig.

Wat is uw definitie van geluk: Heel bewust genieten van het moment.

Waar geeft u los van noodzakelijke dingen het meeste geld aan uit?  Boeken, ik mag graag af en toe uit eten gaan met mijn vrouw, naar de Edesche Concertzaal en ik hou van mooie kleren.

Zou wel eens een dag willen ruilen met?  Barry Atsma. Hij vervulde de hoofdrol in de verfilming van mijn boek Knielen op een bed violen'. Hoe hij zich voorbereidt op zo'n rol is boeiend. Een zin die 'honderd keer over moet'. Het lijkt mij echt interessant om een keer een dag compleet in de huid van een acteur te kruipen. Hoe sta je dan op 's morgens? Zit je dan al in je rol? Atsma deed het geweldig en ik ben zeer onder de indruk van hem. 

Hoe zullen de meeste mensen u omschrijven?   Snel, nerveus, attent. Vasthoudend. Mijn vrouw vindt mij nogal eens ongeduldig, om het zacht uit te drukken.

Waar bent u slecht in? Verkeren in een groep.

Wat wilt u bereiken in de toekomst? De leeftijd der zeer sterken.

Hoe zou u het liefst herinnerd willen worden? Als iemand die mensen iets waardevols heeft meegegeven.

Waar kunnen ze u voor wakker maken? Voor een stem die zegt: 'Geen zorgen, je hebt het eeuwige leven'.

Als u het voor het zeggen had in (gemeente) Ede, wat zou u dan als eerste veranderen? Ik zou er een bloemrijker centrum van willen maken.

Wat zou u doen met een miljoen? De opvang van mishandelde honden in het zuiden van Europa begunstigen en een stukje land kopen voor een kleine boomgaard, geheel voor mijzelf.

Wat neemt u in ieder geval mee naar een onbewoond eiland? Pen en papier.

Wat houdt u op dit moment bezig?  Mijn komende heupoperatie en een begin van een nieuw boek.

Aan wie wilt u het stokje overdragen en waarom? Julia Hofstede, eigenaresse van boekhandel; 'Het Paard van Troje', om haar onvermoeibare inzet voor de literatuur.