• Freek Wolff
  • Freek Wolff

'Ik heb altijd iets met toekans gehad'

EDE Hij heeft een roerig leven achter de rug, met forse tegenslagen. Zo kreeg Dennis van Middendorp (42) achttien jaar geleden een zwaar ongeval, waardoor hij nu bijzonder slecht ziet. Toch heeft hij een positieve kijk op het leven. De Edenaar vertelde zijn kinderen fantasieverhaaltjes over dieren en nu ligt zijn eerste kinderboek in de winkels.

Freek Wolff

Van Middendorp werd geboren in Garderen, waar hij ook opgroeide. Na de basisschool volgde hij het mavo in Putten, waarna hij aan mts de opleiding electrotechniek deed in Apeldoorn. Vervolgens ging hij werken als assembleur van electrokasten voor windturbines en daarna als storings-/onderhoudsmonteur bij een aluminiumbedrijf in Harderwijk. ,,Op die laatste plek kreeg ik achttien jaar geleden een bedrijfsongeval...''

Het bedrijf perst aluminium profielen en die worden behandeld in een bad met de chemische substantie natroloog. ,,Als je aluminium daarin dompelt, komt er waterstofgas vrij. Op een of andere manier is er een vlam in de pan gekomen, waar ongeveer 300 kuub in zit. Aan de achterkant zit een pijp met een overloop naar een tank toe. Door de vlam in het bad en te weinig ontluchting, ging die tank als een raket de lucht in. Net op dat moment kwam ik langs lopen en werd ik gewoon weggespoeld. Je weet niet wat je overkomt. Dan zie je niks meer en is het net alsof je door een golf in de zee meegenomen wordt. Toen ben ik meteen naar een douche gerend om te spoelen met koud water. Zo kon dat spul als schrikreactie van de huid niet te ver mijn lichaam in komen, maar ik had al wel tweede á derdegraads brandwonden op mijn lichaam. En het hoornvlies van mijn ogen was verbrand.''

Als gevolg lag Van Middendorp vijf weken in het ziekenhuis, waarna hij zichzelf alles weer aan moest leren, omdat zijn zicht enorm beperkt was geraakt. ,,Ik zag op dat moment met links één procent en met mijn rechteroog maar vijf procent. Toch kon ik na anderhalve dag de knop omzetten en wilde ik aan mijn herstel werken. Dat is me wel gelukt. Ik wilde positief blijven. Want de trein gaat door en je moet iets van het leven maken. Ik ben niet iemand die zichzelf zielig vindt en achter de geraniums gaat zitten. Daar is het leven veel te mooi voor. Er is nog zoveel te zien, al zie ik het wel anders, zeg ik altijd met een grap.''

De Edenaar leerde zichzelf al snel allerlei dingen aan om spullen in huis te vinden, onder meer met een eigen gemaakte stok met lijntjes. ,,Toch merk je dat sommige mensen geen rekening met je houden, al heb ik daar nooit een probleem van gemaakt.'' Na een half jaar knapte spontaan het hoornvlies in het oog van Van Middendorp, waarna een transplantatie moest plaatsvinden. Bovendien kreeg hij donorweefsel uit het oog van zijn zuster met een stamceltransplantatie. ,,Om de groei te bevorderen, want alles was beschadigd. Dat heeft geholpen, al is het nadeel dat het na verloop van tijd af gaat stoten.''

DERTIEN OOGOPERATIES Van Middendorp is nu dertien keer geopereerd aan zijn ogen, kreeg zes keer een hoornvliestransplantatie, staaroperaties, laserbehandelingen en iets met zijn netvlies en een 'losse' blinde vlek. ,,Maar ze willen nu niks meer doen aan mijn linkeroog, omdat ik er zoveel aan heb gehad, dat het risico te groot is dat ik er pijn aan krijg. Want dat kan zo erg worden dat hij er dan uit zou moeten. Ik zie er alleen maar donker en licht mee, maar ze willen het niet kwijt als reserveoog. Met m'n andere oog zie ik intussen wel zestig á zeventig procent, afhankelijk van het weer. Daar doe ik alles mee. Je past je aan. Je denkt in oplossingen.''

Het werk als onderhoudsmonteur kon Van Middendorp niet meer doen, dus ging hij een opleiding volgen voor (brand)veiligheidsdeskundige, gericht op het bedrijf, waar in 1998 liefst 1200 mensen werkten. Hij gaf hier ook trainingen en werd leidinggevende. .

HUWELIJK Van Middendorp is negen jaar getrouwd geweest en kreeg in zijn eerste huwelijk twee kinderen: Lars (12) en Rens (9). Na een kortstondig verblijf in Harderwijk, verhuisde hij in 2011 naar Ede, omdat hij in die plaats Karen Ebbinkhuijsen had leren kennen. In september 2015 traden zij in het huwelijk. Karen bracht drie kinderen mee: de tweeling Tigo en Berre van twaalf jaar en Jesse (9) met het syndroom van Down. Alle vier andere jongens hebben adhd, terwijl de jongste ook nog add voor zijn kiezen heeft. Ebbinkhuijsen heeft stevig last van fibromyalgie en atrose in de schouders. ,,We hebben dus allemaal wat'', zegt Van Middendorp lachend.

Wat betreft zijn kinderen met adhd zweert hij bij de woorden rust, structuur en duidelijkheid, met af en toe een dosis humor. ,,We zijn met de jongste bij Derek Ogilvie geweest en kregen van hem veel tips mee. Zoals niet zeggen wat je niet wilt, maar zeggen wat je wel van hem verwacht.''

Het echtpaar erkent dat het in huis weleens heel pittig en druk is. ,,Soms ben je het even helemaal zat, maar het is altijd een gezellige drukte. Dan voel je je echt een manager. Veel sturen, want je moet ze goed in de gaten houden.''

BOEK De kinderen en de voorliefde voor dieren zijn de voedingsbodem voor het schrijven van een boek. Van Middendorp toont niet zonder trots het eerste exemplaar van 'Toekie en Miezemuis'. ,,Ik heb altijd iets met toekans gehad. Ze hebben mooie kleuren. Het is een mooie, vrolijke, opvallende vogel. Ik verzon altijd verhaaltjes voor mijn kinderen. Dan bedacht ik iets over kaboutertjes en andere verhaaltjes. Dat is nog leuker dan voorlezen. Op de rand van het bed zitten en vliegtuigje spelen. 'Hé daar komt de Eifeltoren aan, we moeten snel naar links' en dan bewoog je samen mee. De grootste lol heb je dan. Zelf had je vroeger Nils Holgersson en dat vond ik al prachtig. Zo kwam ik op een muis die op de rug van een Toekan ging zitten en zo kwamen die fantasieën naar boven.''

Twee jaar geleden bedacht de Edenaar om het op te gaan schrijven. Naast de twee hoofdfiguren gebruikt Van Middendorp de namen van de knuffels van zijn kinderen, zoals een dolfijn en een aap. De schrijver heeft alweer verhalen klaar liggen voor deel twee en vermoedelijk nog meer. Toch doet hij het niet om er rijk van te worden, want de opbrengst gaat naar het goede doel van de Cliniclowns. ,,Ik ben zelf jaren donateur geweest, maar dat is nu financieel niet meer op te brengen. Nu vinden ze het erg leuk dat ik een actie doe voor deze organisatie.''

De fleurige illustraties van de dieren in het boek zijn gemaakt door Lida Grootboerle-Davelaar uit Kootwijkerbroek. ,,Mijn vrouw en Lida bevielen ongeveer dezelfde tijd en lagen samen in het ziekenhuis, allebei met een baby met het Syndroom van Down. Dat schept een band en dat contact is blijven bestaan. De schilderijtjes van de illustraties worden aangeboden aan het ziekenhuis. De voorkant, met een kleine muis en grote Toekan met een zonnebril op z'n kop is een knipoog naar mezelf, want ik heb altijd een bril op m'n hoofd.''

VRIENDSCHAP Het boek 'Toekie en Miezemuis' herbergt een boodschap over vriendschap. ,,Je moet elkaar accepteren om vriendschap te sluiten, zodat je samen leuke dingen kunt doen. Het grote probleem in deze wereld is dat we elkaar te veel veroordelen. Het is de kunst om je gevoel even uit te schakelen en van een afstand objectief te kijken naar de dingen. Want wat is normaal? We moeten leren relativeren.''

Het boek 'Toekie en Miezemuis' is te koop in een aantal boekenwinkels in Ede, Lunteren en Barneveld.