• Freek Wolff

'Het blijft een mooi vak'

EDE Politieman Han Luimes (64) is gepokt en gemazeld. Hij is een bekend gezicht in de gemeente Ede, want maar liefst 45 jaar lang was dit zijn werkterrein. Met pijn in zijn hart neemt hij deze maand afscheid.

Freek Wolff

Luimes wijst op de glas in lood ramen die uit het oude gebouw verhuisd zijn naar de kantine van het huidige politiegebouw, met mooie woorden erboven als waakzaamheid en rechtvaardigheid.

Han werd geboren in Wilp. ,,Als kind riep ik al dat ik politieman wilde worden en dat is gelukt." In 1970 volgde hij de politie-opleiding in Lochem, waarna hij een jaar later naar Ede verhuisde om hier het politiekorps te versterken. ,,Ik zou het zo weer doen. Dit is het mooiste vak dat er is. Je staat als politieagent midden in het leven, want je ontmoet zóveel mensen, je maakt van alles mee."

BAAS De suggestie dat hij ook 'de baas' was, relativeert hij meteen. Vanaf begin jaren tachtig moest er vooral gepraat worden. Als dat lukt, is dat hartstikke mooi, maar in mijn ogen is het respect daardoor minder geworden. Bovendien zijn de mensen nu veel mondiger en filmen ze mijn collega's al wanneer ze hier de poort uit rijden. Dat beperkt agenten wel in het werk. Je denkt iets meer na over je handelwijze. Ons werk mag best beoordeeld worden, maar de balans slaat mijns inziens wat door naar de verkeerde kant."

De Edenaar constateert veranderingen in het vak. Zo moet er nu een advocaat bij een verdachte zijn, voordat hij wordt verhoord. En bij een aanhouding zijn mensen niet verplicht te antwoorden op vragen. Luimes reed een jaar of zes surveillancediensten, waarna hij een zelfde periode bij de afdeling verkeer werkte. Vervolgens werd hij wijkagent in Veldhuizen, waar hij tien jaar met veel plezier werkte. Daarna werd hij groepsbrigadier en gaf hij leiding.

Nadat hij nog een jaar studenten begeleidde, stapte Luimes als wijkagent Ede Centrum in. In Bennekom werd hij politiesurveillant en vervolgens kwam Luimes bij de recherche terecht. ,,Dat lijkt best op wat je in die tv-series ziet, alleen gebeurt dat niet binnen drie kwartier natuurlijk (lacht). Het zijn langdurige onderzoeken en het is mooi om helemaal in een zaak te duiken."

ANGST In de jaren tachtig vond Luimes de wijk Veldhuizen fantastisch en hij noemt de angst om daar überhaupt te komen ,,flauwekul''. Hij werkte er tien jaar met heel veel plezier. ,,Toen had je de eerste Marokkaanse mannen en werd de wijk multicultureel. Sommigen leggen hun hele hebben en houden op tafel. Dan kun je iets voor ze betekenen. De huidige wijkagenten werken er ook met plezier, maar de incidenten zijn nu wat extremer, omdat het aantal probleemjongeren is toegenomen. In mijn tijd hadden we de ruimte om ze persoonlijk aan te spreken en soms konden we ze zelfs aan werk helpen. Groepsdruk is volgens mij een belangrijke oorzaak van de problematiek."

Aangifte doen bij de politie kan tegenwoordig niet meer op stel en sprong. ,,Mensen moeten wachten om hun probleem te spuien. Ik kan me voorstellen dat zoiets niet fijn is. Er komen onvoorstelbaar veel aangiftes binnen maar de tijd en mensen ontbreken. Omdat de politie de laatste jaren deuken in het imago opliep vanwege de problematiek rond de vorming van de Nationale Politie, weet Luimes dat agenten op de werkvloer hier op aangesproken worden.

,,We hebben daar geen antwoord op. Dat gaat ver boven ons petje, maar daardoor is het niet prettig werken. Het politieapparaat is veel te log en onpersoonlijk geworden in mijn ogen, hoewel dat in een Edes team nog wel meevalt. Maar we zijn gebonden aan de regels die vanuit Den Haag worden opgelegd. Het vergt een ander type optreden of je in een grote stad of in het buitengebied werkt. Dat wordt deels wel aangepast, maar in mijn ogen nog niet genoeg."

Whatsapp-groepen, waarmee burgers een oogje in het zeil houden hebben zich volgens Luimes wel bewezen. Hij weet hoeveel impact woninginbraken hebben op slachtoffers. ,,Mensen houden daar heel lang last van, zeker als ze alles overhoop hebben gehaald. Dat wordt zwaar onderschat."

INDRUK Het kost geen moeite om anekdotes op te diepen. ,,Gevallen waar mensen bij omgekomen zijn, maken natuurlijk diepe indruk. Je staat met lood in de schoenen als je slecht nieuws moet brengen. Ook daardoor is het vak politieman beslist een zwaar beroep."

Aan de andere kant kent het vak ook ludieke momenten. ,,We hebben eens een aantal vrouwen aangehouden vanwege diefstallen. In een auto werden ze overgebracht naar Breda. Een van die dames had een baby, die ze ging voedden. Ze spoot een collega van mij helemaal onder met moedermelk. Daar is nog lang over gesproken. De opluchting die je ziet als we een zaak opgelost hebben, is mooi. Zo kreeg ik een dikke pakkerd van een dolgelukkige vrouw die haar juwelen terugkreeg. Het blijft een mooi vak."