Column Redelijk Getikt: 'Verborgen'

Er was eens...zo'n knibbel-knabbel-knuisje-huisje, verscholen in het groen van het Lunterse Buurtbos. Lang geleden, toen ik nog een klein ventje was, durfde ik daar soms heldhaftig dichtbij te komen. Want je weet maar nooit...Hans en Grietje konden het ook maar net navertellen. En als we stiekem gluurden door de spleten van het schuurtje zagen we gestroopte konijnen aan een touw hangen. Brrrrrr...! Dan renden we snel weer weg.Nu, zo'n 45 jaar later, stond ik ineens binnen in dat huisje. En wat bleek? Het interieur voldeed volledig aan een fantastisch sprookjesverhaal. Overal oude spulletjes, van antieke theepotjes, een brandende zwarte kachel en een spinnenwiel tot handkoffiemolens, wandkleden, schilderijtjes en heel veel stenen beeldjes van katten. De levende poeke Joris lag lekker op een beddensprei te tukken.Maar nergens een eng hok met tralies waar kindertjes vetgemest werden. En er woonde al helemaal geen boosaardige heks. Integendeel. Nel Denijs bood me direct een lekker bakje koffie aan en was uiterst vriendelijk. De 83-jarige Lunterse dame werd onlangs Lid in de Orde van Oranje Nassau. Ze kreeg deze onderscheiding uit handen van de burgemeester vanwege haar jarenlange inzet voor de vereniging Oud-Lunteren.Nel registreerde honderden spulletjes die nu te zien zijn in het museum. Ze deed dat eigenlijk vrij geruisloos, een beetje verscholen op de achtergrond, net als dat haar huisje bijna verstopt is in het bos. Prachtig dat ze nu even in de schijnwerpers stond!Freek Wolff