Dovemansoren

'Ik kijk even of de lampen van de auto nog aan staan', bulderde een man in groot gezelschap naar zijn vrouw. De oude reclamespot werkt aan de ene kant op de lachspieren, maar maakt ook pijnlijk duidelijk hoe vervelend het is om slechthorend of doof te zijn.

Daarom mag Ede trots zijn op De Gelderhorst, het enige centrum voor oudere doven in Nederland. Helaas is daar nu een conflict ontstaan tussen de bewoners en de Raad van Toezicht. Donderdag was er een spontane protestactie, omdat de culturele missie niet geborgd zou zijn. De toezichthouders lijken slechts oog te hebben voor de nieuwbouw en doof te zijn voor de scepsis van haar cliënten. Goed informeren en communiceren is van groot belang, maar dit lijkt tegen dovemansoren gezegd. De vraag is wie hier nu écht 'doof' is.

Dat er een plek is waar dove en slechthorende mensen samen gelukkig zijn, is een groot goed. Aan den lijve ondervond ik de afgelopen weken wat het is om steeds slechter te horen. Blijkbaar raakte mijn rechteroor verstopt met een smeuïge portie oorsmeer. De assistent van de huisarts wist hier wel raad mee en spoot met lauw water die vette prop naar buiten. Meteen verloste ze ook het andere oor maar van een berg bagger.

En wat een genot. Ineens hoor je geluiden die je lange tijd niet had waargenomen, vooral in het hoog. Het stromen van water of het ritselen van plastic, alles klinkt ineens veel scherper. Maar nog fijner: de bekkens van een drumstel bij fantastische muziek. Als ik heel goed luister hoor ik zelfs 'The sounds of silence'. Soms moet je even stil zijn om weer oor te hebben voor de ander.

Freek Wolff