Wolf en geocaching

Met stomme verbazing zag ik in 2016 hele hordes dwazen in de duinen rennen, op zoek naar dat virtuele poppetje dat zich ergens op het zand verstopt had. De Pokémon-Go-rage had genadeloos toegeslagen.

Onlangs wilde ik tijdens een gezellige verjaardag ook de relatieve hype geocaching in die zelfde hoek wegzetten. Als een raar spelletje waar je je tijd niet aan gaat verspillen. Totdat een verwoed fan met haar mobiele telefoon uit de doeken deed wat ze er aan beleeft. Het spel heeft zich reeds wereldwijd verspreid. Van Japan tot Egypte kun je op zoek naar een 'schat' (cache, verstopplaats), waar je spulletjes in een doosje of koker kunt ruilen of toevoegen. Het kan ook gaan om alleen het noteren van je naam. Je kunt op pad gaan aan de hand van een kaart of met behulp van opdrachten of gepuzzel.

Het aardige is dat je een speurtocht in de schoot geworpen krijgt én dat je op plekken komt waar je anders niet zo snel naar toe zou gaan. Vaak zijn dat locaties die de moeite waard zijn, ook om er te wandelen. Ik zag dat er al een cache geplaatst is op zo'n tachtig meter van onze woning. Toen ik op die plek al juwelen vond, raakte ik subiet verslingerd aan geocaching.

Vervolgens kwam ik - al speurend - op de mooiste plekjes terecht. Totdat ik vorige week woensdag in de hele vroege ochtend (het is verslavend) een fietser tegen het lijf liep op de rotonde bij de Driesprong, even buiten Ede. Hij kwam op me af, maar schrok enorm toen hij me op een meter of vijf in de ogen keek. En dat terwijl ik altijd dacht dat ik zo'n vriendelijke uitstraling had. Ik heb nog op het punt gestaan om hem als lekker hapje te verslinden, maar bedacht me op het laatste moment. Snel terug maar weer, naar het enge bos...

 

Freek Wolf(f)