Veluwe

De toenmalige koningin Beatrix zag ik vijftien jaar geleden op een rode loper een tent binnen wandelen op Nationaal Park De Hoge Veluwe. Ze nam een jubileumboek in ontvangst en onderstreepte het belang van dit prachtige natuurgebied. Op de cover prijkte de imposante kop van een moeflon.

Nu behoort de Veluwe tot de dertien genomineerden voor de titel 'Mooiste Natuurgebied van Nederland'. De drie winnaars ontvangen 300.000 euro. Opperhoofd van de Hoge Veluwe baron Seger Van Voorst tot Voorst weet vast wel raad mee met die prijs. Financiering van het grote hek om het geconfisqueerde Otterlose bos?

Maar misschien gaat het geld wel naar het Geldersch Landschap en Kasteelen, eigenaar van het Wekeromse Zand, nog zo'n fraai natuurgebied. Het zand moet immers blijven stuiven, want dat maakt het gebied uniek. Een jaar of tien geleden is daar nog met man en macht gekapt en gesnoeid, maar het lijkt vechten tegen de bierkaai, want begroeiing blijft terrein winnen.

Dat kon ik onlangs nog met eigen ogen zien tijdens een expeditie om moeflons te spotten. Deze schapen zonder wollen vacht hielden zich lang schuil, maar doken ineens in de rug op en staarden ons doodgemoedereerd aan. Zo van: 'Kiekeboe!' Doorgaans zijn deze fraaie dieren wat schichtig, net als herten. Fascinerend was daarom het verhaal dat Louis Fraanje vorige week vertelde tijdens het zilveren jubileum van de Jac. Gazenbeekstichting. Het nagenoeg tamme edelhert Hubertus, met een gigantisch gewei, laat zich bijna aaien en trekt zich op de Hoge Veluwe van geen enkele bezoeker iets aan, zo lijkt het.

Toch blijft de vraag of het wel zo verstandig is dat - juist in de omgeving van gelijknamig jachtslot - elk jaar de Hoge Veluwe Loop plaatsvindt. Zondag draafden er weer 3.000 trimmers door het Park. En de kinderen liepen de Moeffie Mijl, een naam afgeleid van dat mooie schaap. Ik vermoed echter dat de moeflon in geen velden of wegen te bekennen was. Die had zich vast even verschanst in het Otterlose Bos. Lekker rustig.

 

Freek Wolff