Kimberley

Wij woonden in Soest. Rond mijn achtste kreeg ik een door mijn vader gemaakte slee. Een bijzondere combinatie van ijzer en hout. In fel rood en groen geschilderd. Een opvallend maaksel.

Aan het einde van onze straat begonnen de Soester Duinen. Een omvangrijk natuurgebied vergelijkbaar met het Wekeromse zand. Eén keer ben ik daar met de slee van één van de duinen afgegleden. Het was geen succes. De slee ging alle kanten op en ging stuurloos haar eigen weg. Het eindresultaat was een huilende Cees met blauwe plekken op armen en benen. De slee is nooit meer gebruikt. Sleeën heb ik sindsdien niet meer gedaan.

Skeleton is ook sleetje rijden, maar dan voor topsporters. Met een snelheid van ruim 100 kilometer per uur gaan de atleten de bobsleebaan af. Liggend op de buik op een plat sleetje met het hoofd een paar centimeter van de ijsbaan.

Kimberley Bos doet aan deze sport. Een Edese met karakter en met een missie. Zij wil volgend jaar naar de Olympische Spelen in Zuid-Korea. Zij moet zich nog wel kwalificeren. Een plek bij de eerste twaalf van de wereld is noodzakelijk.

Ik volg haar al een tijdje. Ik zag haar vorig jaar op een zomeravond op de atletiekbaan van Climax in haar eentje trainen. Een paar uur lopen, sleuren aan zware apparaten, heffen van gewichten, afgewisseld met andere lichamelijke oefeningen. Zij heeft het talent en het doorzettingsvermogen om de absolute top te bereiken.

Vorig jaar behoorde ze al tot de jeugdwereldtop. Dit jaar doet zij mee in de competitie om de Wereldbeker. In Winterberg werd zij vijfde van Europa. Een zelfde plaats behaalde zij bij de Wereldbeker wedstrijd in St. Moritz. Vorig weekend werd ze vijfde bij het WK Junioren in Sigulda in Letland. De kans dat Kimberley naar de Spelen in Pyeongchang gaat, wordt steeds groter.

Ik zou haar deelname aan de Spelen prachtig vinden. Natuurlijk vooral voor haarzelf, maar ook voor Nederland én voor Ede. Zoveel sporters uit onze gemeente die hebben meegedaan aan de Olympische Winterspelen zijn er niet geweest.