Bomen

Ik heb iets met bomen. Vooral met die hele grote joekels, zeker als ze prachtig tot hun recht komen. Dat zie je op de Edesche Heide. Als je over de N224 Ede uit rijdt zie je daar links meteen zo'n schitterende solitaire reus. Het doet me denken aan de sfeerrijke hoes 'Wind and wuthering' van de rockband Genesis, een elpee uit mijn jeugdjaren waar ik hele goede herinneringen aan heb. Dat zal het zijn.

Vroeger woonde ik met mijn ouders aan de Kastanjelaan. In de herfst raapten we emmers vol kastanjes en iemand van de gemeente had er een dagtaak aan om het blad op hoopjes te harken. Het gaf het straatje heel veel charme.

Daarom begrijp ik als Edenaren balen als hazelnootbomen in de Bettekamp moeten wijken voor een plat trottoir. Oké, de wortels duwen tegels omhoog en op sommige plekken is dat iets te extreem, zodat rolstoelers wel erg lastig uit de 'voeten' kunnen. En sommige Edenaren zien de linden voor hun deur liever gekapt, omdat ze hun plakkerige transpiratie over je auto uitgieten. Of mensen balen van het gebladerte dat ze in de schaduw zet.

Tja, misschien moet de gemeente de boomsoort aanschaffen waarvan ik er vrijdagavond één zag in het Edese centrum. Tijdens Statues By Night viel mijn oog op een boom waar wel erg veel leven in zat. Een flexibel type dat je maar zo met wortel en tak verplaatsen kunt. Hij leek verdacht veel op de 'enten' die je tegenkomt in de befaamde trilogie 'In de ban van de ring' van J.R.R. Tolkien. Dat zijn 'boomherders' om de echte bomen te beschermen. Wat mij betreft leggen we er een bos van aan. Of beter: verspreid tussen alle andere bomen. Voor een oogje in het zeil.

 

Freek Wolff