Beetje raar

Zie ik online een wervend artikel om lammetjes te adopteren die op onze Ginkelse hei grazen. Je krijgt er zelfs certificaten voor. Hartstikke mooi, want de schapen houden zo de heide in stand. Bovendien zijn de kuddes een toeristische trekpleister. Dwars door dit internetbericht dringt zich een bewegende reclame op van een sappige shoarma, al kan het ook een burger zijn geweest. Het wekt toch een beetje de indruk dat onze geadopteerde, aaibare en gecertificeerde beestjes rechtstreeks naar de slachtbank worden geleid. Beetje raar.

 

Iets heel anders, maar ook zo'n contrast zie ik bij de berichtgeving over de Olympische Winterspelen. Wat zijn we blij dat Sven Kramer, Irene Wüst en die andere sportievelingen zo geweldig presteren. Goud, zilver en brons is wat er blinkt. De televisie-zenders herhalen de prestaties tot in het oneindige, terwijl oude helden oeverloos mogen inzoomen op techniek en beleving. Ook lokaal doen we er aan mee, want er kan geen training voorbij gaan van 'onze' skeletonster Kimberley Bos, of we zijn erbij. Om te polsen of haar sleetje weer ietsje sneller over het ijs vliegt. Dit weekend zullen we het zien.

Hoe schrijnend is het contrast met een Koreaanse vrouw die op televisie vertelde hoe haar woning plaats had moeten maken voor een stadion. Vooral in het licht van de vele miljarden die de Olympische Spelen een organiserend land kosten. Arjan Lubach deed hier een boekje over open. En de vermeende toeristische impuls naderhand blijft uit. Erger: de nieuwe accommodaties staan meer dan eens te verpauperen. Verkwisting van kapitaal, enkel voor de eer en glorie van een paar sporters en hun fans. Een 'beetje' raar is het wel, toch? Net als ik: 'Hup Kimberley!'

 

Freek Wolff